چشمامونو باز کنیم

---

بعضی وقتا ماها اینقدر به یه چیز دلبسته می شیم که خیلی از فرصتا رو که شاید آینده ی خوبی هم برامون داشته باشن رو از دست می دیم. اینقدر کورکورانه به بعضی چیزا که خیلی راحت بدون تفکرو آگاهی بهشون علاقه مند شدیم نگاه می کنیم که واقعا کور می شیم. شاید وقتی که ما به یه چیز علاقه داریم و در اوج و نهایت دوست داشتن به اون عشق می ورزیم، همین عشق و علاقه ی ما هم اشتباه باشه و خیلی از فرصتای عالیه زندگی کردن رو ازمون بگیره و باعث بشه که با از دست دادن اون، دیدگاهمون هم به زندگی و خیلی از اعتقاداتمون عوض بشه و نا امید بشیم.

به نظر من بزرگترین نعمت و هدیه ای که خدا به ما داده و بزرگترین لطفی که در حق ما کرده اینه که به ما انسانها قدرت تفکر و تعقل و تصمیم گیری داده. پس بیاین هممون اونطور که درسته و اونطور که باید، از این قدرن عظیم استفاده کنیم؛ حتی در کارهای کوچکمون. قبل از اینکه ما بخوایم به چیزی دلبسته بشیم، بهتره که عاقلانه یک نگاه به اطرافمون بندازیم. شاید موقعیتهای خیلی بهتری در انتظارمون باشن. ما اگه به قدرت ذهنمون ایمان داشته باشیم و بتونیم درست و در همه جا ازش استفاده کنیم و بکار بگیریمش می تونیم زندگیه عالی ای برای خودمون درست کنیم. هیچ وقت این لطفی که خدا در حقمون کرده رو نادیده نگیریم. پس بیاین عاقلانه از فرصتایی که برامون پیش میاد بهره ی کافی رو ببریم.

محمد/اردیبهشت 87

  

---

بیشتر مردم می ترسند که چیزی بخواهند، و وقتی عاقبت چیزی می خواهند، به اندازه ی کافی اصرار نمی ورزند. این خطاست.

مارک فیشر- حکایت دولت و فرزانگی