و این خود یک زندگی کردن است...

---

روحهای اندک و بی سرمایه اند که در بی دردی، به ابتذال می کشند. عشقهای مزاجی اند که در وصال می میرند، در پیری میپژمرند. سرابها زود پایان میگیرند، اما روحهای بزرگ و سرمایه دار که گنجینه های بیشمار در خود پنهان دارند، روحهای نیرومند و توانا که خلاقند و هنرمند، روحهایی که امانتدار خدایند و همانند خدا و مسجود ملائک ... اینان در نیل، در وصال، در کام به رکود نمی افتند، نمی پوسند، عفونت نمیگیرند. احساسهایی که همچون طلایند، از آرامش، از ماندن زنگ نمی زنند، روحهایی مسی، آهنی، حلبی، گوشتی، مردابی ... چنینند.

دو روح ثروتمند و هنرمند می توانند برای همیشه هم را استخراج کنند، هم را بسازند و این خود یک زندگی کردن است و اینچنین هم را دوست بدارند و این خود یک زندگی کردن است

«دکتر شریعتی»

   یاس

---

یک روز در یک گوشه ی این کره خاکی یک باغ بزرگ و قدیمی بود به اسم "ایران". اما این باغ سال ها بود که یخ زده بود. خورشید باغ را فراموش کرده بود و پرنده های باغ سالها بود که پرواز را از یاد برده بودند. بدون گل های باغ شاپرک ها هم غم را ترانه می خواندند. تا اینکه یک روز با چیزی شبیه یک معجزه یک شاخه گل "یاس" در این باغ جوانه زد. بوی گل "یاس" که در باغ پیچید شاپرکها لبخند زدند. پرنده ها پرواز کردند. گل های دیگر باغ به عشق "یاس" شکفتند و باغ قصه ی ما "ایران" دوباره زنده شد. من بر این باورم که خدا "یاس" را به باغ ما "ایران" هدیه داد. چون شاید یک روز عطر "یاس" دوباره "خورشید" را به "ایران" بازبگرداند.

سلام. امشب یه متن قشنگ تو سایت http://1yas.wordpress.com دیدم که چون خودم از یاس و کاراش خیلی خوشم میاد و میدونم طرفداراشم کم نیستن این متن رو کپی کردم.