شب عاشورا بود، عاشورای سال 1349:

---

نشستم تا تنها سوگواری کنم، روضه ای برای دل خویش نوشتم، تفسیری بر زیارت «وارث»! وراثت آدم تا حسین، وراثت آدم تا یزید! تمامی تاریخ در دو سوی فرات، از اعماق زمین برشوریدند و پیش چشمم نمایان شدند، همه جلادان، همه شهیدان! محشر تاریخ!

تا ناگهان پیش چشمم را پرده ای از خون گرفت، گویی به چشم می دیدم که ناگهان همه چیز غیب شد و آنچه هست صحرایی است به پهنای تمامی هستی! صحرایی پشیده از خون، و...

در قلب صحرا، مجسمه ای خونین، خاموش...

روییده از خون!

از هراس بر خود لرزیدم، به خود آمدم، ساعت9 صبح بود، به کوچه گریختم، در شهر نمی دانم چه خبر بود.

صبح عاشورا بود، عاشورای سال 49

"حسین وارث آدم: دکتر علی شریعتی"

این رو نوشتم برای اون دسته از آدمایی که فکر می کنن دکتر شریعتی، گریه کردن بر امام حسین رو خوب نمی دونه! بی خودی به این مرد بزرگ تهمت می زنن و اون رو مسخ می کنن. خوب که قبل از حکم صادر کردن برای افراد، بیشتر رو حرفای اونا فکر کنیم و معنی حرفاشون رو بفهمیم، نه ظاهر گفته ها رو:

«در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می کنند، و بر حسینی می گریند که آزادانه زیست».

   بگذار این «سالهای حرام» بگذرد!

---

در قبایل عرب همواره جنگ بود، اما مکه «زمین حرام» بود و ماههای رجب، ذی القعده، ذی الحجه و محرم، «زمان حرام»، یعنی که در آن جنگ حرام است. دو قبیله که با هم می جنگیدند، تا وارد ماه حرام می شدند، جبگ را موقتا تعطیل می کردند، اما برای آنکه اعلام کنند که: «در حال جنگند و این آرامش از سازش نیست، ماه حرام رسیده است و چون بگذرد، جنگ ادامه خواهد یافت»، سنت بود که بر قبه خیمه فرمانده قبیله، پرچم سرخی برمی افراشتند، تا دوستان، دشمنان و مردم، همه، بدانند که: «جنگ پایان نیافته است».

آنها که به کربلا می روند، می بینند که جنگ با پیروزی یزید پایان گرفته و بر صحنه جنگ آرامش مرگ سایه افکنده است.

اما می بینند که بر قبه آرامگاه حسین، پرچم سرخی در اهتزاز است.

"بگذار این «سالهای حرام» بگذرد!"

"حسین وارث آدم: دکتر علی شریعتی"

همیشه این عبارت رو از "دکتر شریعتی" به خاطر داشته باشیم، و دنبال معنی اش هم بریم که:

«حسین بیشتر از آب، تشنه ی لبیک بود، ولی افسوس که به جای افکارش، زخمهای تنش را نشانمان دادند و بزرگترین درد او را بی آبی معرفی کردند».

عاشورا تسلیت...

   سکوت...

---

دلا شبها نمی نالی به زاری

سر راحت به بالین می گذاری

تو صاحب درد بودی، ناله س کن

خبر از درد بی دردی نداری

                             بنال ای دل که رنجت شادمانی است

                             بمیر ای دل که مرگت زندگانی است

                             مباد آن دم که چنگت نغمه ساز است

                             ز دردی بر نیانگیزد نوایی

                             مباد آندم که عود تار و پودت

                             نسوزد در هوای آشنایی

                                                دلی خواهم که از او درد خیزد

                                                بسوزد، عشق ورزد، اشک ریزد

                                                             به فریادی سکوت جانگزا را

                                                             به هم زن، در دل شب های و هو کن

                                                             و گر یارای فریادت نمانده است

                                                             چو مینا گریه پنهان در گلو کن

صفای خاطر دلها ز درد است

دل بی درد همچون گور سرد است!

"فریدون مشیری"

   آیا کسی هست مرا یاری کند؟

---

در این لحظات شگفت، که من در یک بی خودی مطلق بسر می بردم، و درد، که هر وقت به مطلق می رسد، جذبه ای روشن و مستی بخش می شود، و حالتی آرام، روشن و خوب می دهد –و این دردهای حقیر و اندک است که متلاشی کننده است و گزنده و بد- مرا در یک نشئه سکرآوری، از خود به درکرده بود، آن چنانکه گویی من نبودم.

درد بود که خود می نوشت.

ناگهان این زیارت پرمعنی و عمیق «وارث» در مغزم جرقه زد، خطاب به حسین:

سلام بر تو ای وارث آدم، برگیزده خدا

سلام بر تو ای وارث نوح، پیامبر خدا

سلام بر تو ای وارث ابراهیم، دوست خدا

سلام بر تو ای وارث موسی، هم سخن خدا

سلام بر تو ای وارث عیسی، روح خدا

سلام بر تو ای وارث محمد، محبوب خدا

سلام بر تو ای وارث علی، ولی خدا

...

عجبا! صحنه کربلا ناگهان در پیش چشمم، به پهنه تمامی زمین گسترده شد و صف هفتاد و دو تنی که به فرماندهی حسین در منار فرات ایستاده است، در طول تاریخ کشیده شد که ابتدایش، از آدم –آغاز پیدایش نوع انسان در جهان- آغاز می شود و انتهایش تا... آخرالزمان، پایان تاریخ، ادامه دارد!

پس حسین سیاستمداری نیست که، به خاطر شراب خواری و سگ بازی یزید، با او درگیری پیدا کرده باشد و این حادثه غم انگیر اتفاق افتاده باشد! او وارث پرچم سرخی است که از آدم، همچنان دست به دست، بر سر دست انسانیت می گردد و اکنون به دست او رسیده است و او نیز با اعلام این شعار که: «هر ماهی محرم است و هر روزی عاشورا و هر سرزمینی کربلا»، این پرچم را دست به دست، به همه راهبران مردم و همه آزادگان عدالتخواه در تاریخ بشریت سپرده است و این است که، در آخرین لحظه ای که می رود تا بمیرد و پرچم را از دست بگذارد، به همه نسلها، در همه عصرهای فردا فریاد برمی آورد که:

"آیا کسی هست مرا یاری کند؟"

"حسین وارث آدم: دکتر علی شریعتی"

   فیلم (قسمت نهم):

---

نام فیلم: جاده انقلابی (Revolutionary Road)

کارگردان: سام مندس

بازیگران: لئوناردو دی کاپریو، کیت وینسلت

ژانر: درام

مدت زمان: ۱۱۹ دقیقه

درجه فیلم:R

تاریخ اکران: ۲۶ دسامبر ۲۰۰۸ (برابر با ۶ دی ۱۳۸7)

راه انقلابی، داستانی از امیدها، رویاها، آرمان‌ها، حسادت‌ها و شکست‌هاست. داستان تراژیک یک زوج جوان آمریکایی به نام فرانک و آوریل ویلر در دهه ۵۰ که با ایده‌آل‌هایی متفاوت با همسایگانشان در منطقه مسکونی «تپه انقلابی» زندگی می‌کنند. رمان، روایت تقویمی زندگی روزانه این زوج است که نگران آینده زندگی‌شان هستند؛ زندگی که با رویاهای آمریکایی درآمیخته است...

(برایه خوندن ادامه داستان به قسمت "ادامه مطلب" بروید)

   دانلود آهنگ "بم"

---

آهنگ واقعا تکان دهنده ای هست. حتما دانلود کنین. یه آهنگ که واقعا دل آدم رو می سوزونه. بهتون توصیه می کنم که حتما این آهنگ رو دانلود کنین. "یاس" این آهنگ رو که از اولین کاراش هم هست واقعا معرکه خونده.

دنلود آهنگ "بم"

   غیب گویی...

---

استاد می گوید:

اگر بناست تصمیمی بگیریم، بهتر است این تصمیم را بگیریم و با عواقبش هم رو به رو شویم. پیشاپیش نمی توان عواقب تصمیم را دانست. هنرهای غیبگویی برای مشاوره با مردم پدید آمدند، نه برای پیش بینی آینده. این غیب گوها، اندرزهایی نیک، اما پیشگویی های ضعیفی ارائه می کنند. در یکی از نیایشهایی که عیسی به ما آموخته، می گوید: اراده خداوند انجام میگیرد. وقتی اراده خداوند مشکلی پدید می آورد، راه حلی هم ارئه می ده.

اگر غیب گویی قادر به پیش بینی آینده بود، هر طالع بینی، ثروتمند، خوشبخت و خشنود بود.

 "مکتوب" - پائولو کوئلیو

   نمی دانم...

---

نمی دام پس از مرگم چه خواهد شد

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

و او یکریز و پی در پی دم گرم و چموشش را در گلویم سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

بدین سان بشکند هر دم سکوت مرگبارم را

«دکتر علی شریعتی»