تنها وارث آدم...

---

«جاهلیت جدید»، سیاهتر و وحشی تر و سنگینتر از «جاهلیت قدیم»، و دشمن اکنون هوشیارتر و چیره تر و پخته تر از پیش، و در میان مردم آگاه، تجربه ها همه تلخ و ثمره همه قیامها، شکست و شهادت!

...ناگهان جرقه ای در ظلمت، انفجاری در سکوت! سیمای تابناک «شهیدی که زنده بر خاک گام بر می دارد»، از اعماق سیاهی ها، از انبوه تباهی ها! چهره روشن و نیرومند یک «امید»، در شب ظلمانی «یأس»!

باز از خانه خاموش و غمزده فاطمه –این خانه کوچکی که از همه تاریخ بزرگتر است- مردی بیرون آمد: خشمگین و مصمم، و در هیأتی که گویی بر سر همه قصرهای قساوت و پایگاههای قدرت، آهنگ یورش دارد، و گویی قله کوهی است که آتشفشانی بیتاب را در دل خود به بند کشیده است و یا تندبادی است که خداوند بر این قوم عاد فروفرستاده است و اکنون به وزیدن آغاز میکند!

مردی از خانه فاطمه بیرون آمده است! مدینه را مینگرد و مسجد پیامبر را! و مکه ابراهیم را، و کعبه به بند نمرود کشیده را، و اسلام را، و پیام محمد (ص) را، و کاخ سبز دمشق را و گرسنگان را و دربندکشیدگان را و ...

مردی از خانه فاطمه بیرون آمده است! بارسنگین همه این مسئولیتها بر دوش او سنگینی می کند. او وارث رنج بزرگ انسان است، تنها وارث آدم، تنها وارث ابراهیم و ... تنها وارث محمد! و...

مردی تنها!

اما، نه! دوشادوش او، زنی نیز از خانه فاطمه بیرون آمده است! گام به گام او، نیمی از بار سنگین رسالت برادر را او بر دوش خود گرفته است!

مردی از خانه فاطمه بیرون آمده است! تنها و بی کس، با دست خالی، یک تنه بر روزگار وحشت و ظلمت و آهن یورش برده است. جز «مرگ» سلاحی ندارد! اما او، فرزند خانواده ای است که «هنر خوب مردن» را، در مکتب حیات، خوب آمیخته است.

در این جهان، هیچ کس نیست که همچون او، بداند که: «چگونه باید مرد»؟ دانشی که دشمن نیرومند او –که بر جهان حکومت میراند- از آن محروم است، و این است که قهرمان تنها، به پیروزی خویش بر انبوه سپاه خصم، این چنین مطمئن است، و این چنین مصمم و بی تردید، به استقبال آمده است.

آموزگار بزرگ «شهادت» اکنون برخاسته است، تا به همه آنها که جهاد را تنها در «توانستن» میفهمند و به همه آنها که پیروزی بر خصم را تنها در «غلبه»، بیاموزد که: «شهادت»، نه یک «باختن»، که یک «انتخاب» است، انتخابی که در آن، مجاهد با قربانی کردن خویش، در آستانه معبد آزادی و محراب عشق، پیروز می شود.

و حسین، وارث آدم –که به بنی آدم «زیستن» داد- و وارث پیامبران بزرگ –که به انسان، «چگونه باید زیست» را آموختند- اکنون آمده است تا، در این روزگار، به فرزندان آدم، «چگونه باید مرد» را بیاموزد!

حسین آموخت که «مرگ سیاه»، سرنوشت شوم مردم زبونی است که به هر ننگی تن میدهند تا «زنده بمانند»؛ چه، کسانی که گستاخی آن را ندارند که «شهادت» را انتخاب کنند، «مرگ» آنان را انتخاب خواهد کرد!

"حسین وارث آدم" - دکتر علی شریعتی

اربعین تسلیت...