فیلم (قسمت پانزدهم):

---

نام فیلم: میلیونر زاغه نشین  (Slumdog Millionaire)

کارگردان:   Danny Boyle  به همراه Loveleen Tandan (دستیار کارگردان هندی)

فیلمنامه نویسان:   Simon Beaufoy با اقتباس از رمان "پرسش و پاسخ" نوشته Vikas Swarup

موسیقی:   A.R. Rahman

تدوین:     Chris Diknes

بازیگران:

در نقش          >>>        بازیگر

Dev Patel     >>>  Jamal K. Malik

Anil Kapoor   >>>    Prem Kumar

Freida Pinto    >>>        Latika

RajendranathZutshi >Raj Zutshi

Saurabh Shukla>>Sergeant Srinivas

Ayush Mahesh Khedekar>Youngest Jamal

...

تاریخ انتشار:  

زمان:   120 دقیقه

ژانر فیلم: / جنایت / درام / رمانتیک

جوایز:    جایزه اسکار بهترین فیلم

             جایزه اسکار بهترین کارگردانی

             جایزه اسکار بهترین فیلمنامه اقتباسی

             جایزه اسکار بهترین فیلمبرداری

             جایزه اسکار بهترین تدوین

             جایزه اسکار بهترین ترکیب صدا

             جایزه اسکار بهترین موسیقی متن

             جایزه اسکار بهترین ترانه

             و ده ها جایزه دیگر در جشنواره های دیگر...

این فیلم بعد از فیلمهایی چون "بر باد رفته"، "از اینجا تا ابدیت"، "دربارانداز" و "آمادئوس" پنجمین فیلم تاریخ سینماست که هشت مجسمه طلایی اسکار را نصیب خود کرده است.

البته بد نیست بدونین که تو این فیلم پر آوازه، یکمم سوتی داده شده!!! برایه خوندن این گاف ها "اینجا" رو کلیک کنین.

خلاصه داستان:

داستان فیلم درباره‌ی "جمال ملک"، پسر ۱۸ساله‌ی یتیم و فقیری که ساکن بمبئی است که در مسابقه‌ی "چه‌کسی می‌خواهد میلیونر ‌شود؟" شرکت کرده و موفق شده تا مرحله‌ی پایانی پیش برود؛ همین باعث مظنون ‌شدن پلیس به تقلب در مسابقه و دستگیریش می‌شود. بازرس پلیس به‌شرطی آزادش می‌کند که ماجرای پاسخ‌های درست را به او بگوید و "جمال" داستان زندگیش را برای او تعریف می‌کند...

"جمال ملک"، با یک پرسش و پاسخ میلیونر شد:

چه‌طور این کار را انجام داد؟

 (Aاو متقلب است.

 (Bاو خوش شانس است.

 (Cاو نابغه است.

 (Dتقدیر این بود.

این عنوان بندی ایتدای فیلم هست که با این سؤال چهارگزینه‌ای آغاز می‌شود و البته در عنوان‌بندی پایان فیلم گزینه‌ی آخر درخشان می‌شود.

دو قله‌ی پررنگ، در فیلم "میلیونر زاغه نشین" امید و تلاش است که به زیبایی در طول فیلم در هم تنیده‌اند. داستان فیلم درباره‌ی "جمال" است. "جمال" از همان صحنه‌های آغازین فیلم «امیدوار» است چیزهایی را که حق خود می‌داند به‌دست بیاورد و هیچ‌گاه خود را به بن‌بست رسیده نمی‌بیند و «تلاشش» ستودنی است. صحنه‌ای را به یاد بیاورید که "جمال" برای به‌دست آوردن آن‌چه که حق خود می‌داند (دیدن آمیتا باچان و گرفتن امضا از او) وقتی به ظاهر در چهاردیواری توالت در بند می‌شود باز هم راهی می‌یابد، از میان فاضلاب و منجلاب خود را به آمیتا باچان میرساند!!!. وتنها اوست که به آن‌چه می‌خواهد دست می‌یابد. شاید به نظر بیننده در نگاه نخست، کاری کودکانه و ابلهانه است اما در نگاهی دقیق‌تر درایتی در آن نهفته است و به بیننده این نوید را می‌دهد که تا پایان فیلم نگران وضعیت "جمال" نباش چون او برای به‌دست آوردن آن‌چه که می‌خواهد حتی در فاضلاب هم فرو می‌رود اما موفق می‌شود!!! و جالب این‌جاست که معصومیت و درستکاری دوران کودکی‌اش را تا پایان فیلم حفظ می‌کند. بالعکس برادرش که برای رسیدن به پول و موقعیت‌هایی ناچیز از درون، وارد منجلاب می‌شود و در میان همان پول‌هایی که ظاهرا زیاد به کارش نیامده‌اند جان می‌دهد...

یکی از نکات جالب توجه در این فیلم آشکار شدن شخصیت "جمال" و "سلیم" (برادرش) است که کنش‌های آن‌دو را در مواجهه با موقعیت‌های مشابهی که هر دو در آن قرار دارند نشان می‌دهد. دو پسر از یک خانواده در شرایط یکسان محیطی، یکی شخصیت اول می‌شود و با اعتماد به نفس برای خود و زندگی‌اش تصمیم می‌گیرد (جمال) و دیگری تبدیل به شخصیت دوم می‌شود که دیگران برای زندگی‌اش تصمیم می‌گیرند (سلیم).

در این میان نباید از نظر دور داشت که در حاشیه‌ی مرور فرازهای زندگی "جمال"، جامعه‌ی هند نیز بررسی می‌شود. بی‌تاب بودن مردمی هرچند فقیر برای سینمای کشورشان، جنگ و جدال‌های قومی و مذهبی با کشته‌هایی فراوان و به جا ماندن کودکان فقیر و بی‌سرپرست و بی‌سواد که آینده‌ای نامعلوم دارند و در دام سودجویان وحشی به موجوداتی فاسد و غیراخلاقی مبدل می‌شوند اما با این همه، چنان این وقایع (جمال و جامعه‌اش) در هم تنیده‌اند که بیننده را تا دقیقه 120 به تماشا وامی‌دارد که می‌توان این‌را مدیون ضرباهنگ مناسب و البته تدوین هوشمندانه "کریس دیکنز" دانست. با این کثرت وقایع کودکی و نوجوانی و بزرگسالی و جامعه اطراف؛ بیننده سردرگم نمی‌شود البته نمی‌توان نقش موسیقی -اثر "آ.ر. رحمان"- را از نظر دور داشت که چه به‌جا بر دل صحنه‌ها می‌نشیند و به مناسبت، تغییر لحن می‌دهد. بازیگران نیز برخلاف تصور رایج از بازیگران هندی، بازی‌هایی متفاوت از خود ارائه می‌دهند.

راجع به فیلم‌نامه که توسط "سایمون بیوفوی" از رمان "پرسش و پاسخ" اثر "ویکاس سوارپ" اقتباس شده که در اسکار 81 (2009) نیز عنوان بهترین فیلم‌نامه‌ی اقتباسی را از آن خود کرده است – چون شخصا رمان را نخوانده‌ام- فقط می‌توانم حدس بزنم به درستی و قدرت تمام، "بیوفوی" از پس آن برآمده است چرا که بعضی اقتباس‌های سینمایی بسیار بی‌رمق از کار در می‌آیند.

در جایی خواندم که "دنی بویل" این فیلم را برخلاف فیلم‌های بالیوودی که در استودیوها ساخته می‌شوند، در خیابان‌ها و محله‌های شهر بمبئی فیلم‌برداری کرد. این کار به دلیل حضور جمعیت زیاد مردم و تغییرات سریع شهر، دشواری‌های زیادی را برای گروه سازندگان فیلم به‌همراه داشت.

.........

اما با این همه بپذیریم اگر "میلیونر زاغه نشین" به‌عنوان بهترین فیلم اسکار برگزیده نمی‌شد آیا باز هم ما را همین‌قدر تحت‌تأثیر قرار می‌داد؟ "دنی بویل" انگلیسی، اسکار را مدیون فقر و بیچارگی موجوداتی از جنس انسان در حلبی آبادهای بمبئی است. ...

منبع: http://www.agahfilm.ir

نقد خودم بر فیلم:

من خودم این فیلم رو دیدم. هم نسخه اصلی فیلم رو دیدم و هم نسخه ای که تو عید از شبکه 1 پخش شد. وقتی داشتم فیلم رو از شبکه یک میدیدم صحنه هایی رو که از فیلم سانسور شده بود رو با خودم میشمردم. حدود 23_24 مورد از فیلم حذف شد که شاید فقط 5_6 مورد اونا واقعا قابل پخش نبود و باقیه صحنه هاش به نظر من الکی سانسور شده بود که به این موضوع در برنامه "اکران" شبکه B.B.C هم اشاره شد. و البته بعضی از قسمتایه دوبله فیلم هم با دیالوگ هایه اصلی فیلم تفاوت داشت. مثلا در نسخه اصلی فیلم اشاره زیادی به مسلمانها میشه و البته به نوعی هم مسلمونا رو بدبخت و فقیر خطاب میکنن (که این یکی از نکات منفی فیلم بود) ولی در نسخه ای که از شبکه یک پخش شد هیچ اسمی از اسلام و مسلمانها آورده نشد، که خب البته این امری طبیعی هست...