اگر تنهاترینِ تنها شوم، بازهم خدا هست:

---

سلام. این هفته می خوام یه مطلب واقعا معرکه و عالی از "دکتر شریعتی" براتون بذارم. یه مطلبی که میتونم بگم اوج همه نوشته های دکتر تو این چند پاراگراف خلاصه شده. خیلی خیلی این مطلب قشنگ هست. حتما بخونینش:

 ...

ولی من شکست نخواهم خورد. ورزشکار شکست می خورد. تاجر ورشکست می شود. سیاست مدار ناکام میگردد. و کسی که فرزند خلق نام دارد، و به عنوان مظهر آزادی طبقه ای و استقلال ملتی، سیمایش جلوه گاه آمال مردم خویش است، میتواند افول کند، نابود شود؛ هرگاه به حق یا به ناحق، به ضعف یا سازش متهم گردد؛ و به هرحال، در هر حالتی که انبوه خلایقی که بر او گرد آمده بودند، تنهایش بگذارند.

من شکست نمی خورم. ایمان و دوست داشتن، رویین تن ام کرده اند. وقتی تنهای تنهایم کردند؛ [داخل سلول انفرادی زندان] و دنیایم قفسی سیمانی چند وجب در چند وجب، تنگ و تاریک مثل گور، بریده از جهان و جهانیان، دور از عالم زندگان. و یادها و نامها نیز از خاطرم گریخته بودند؛ در خالی ترین خلوت و مطلق ترین غیبت، که هیچ نبود و هیچ نمانده بود، بازهم در آن خالی و خلأ محض، چیزی داشتم. در آن غیبت محض حضوری بود. در آن بی کسی محض، احساس میکردم که چشمی مرا مینگرد، می پاید. دیده میشوم. حس میشوم. «بودن»ی در خلوت من حضور دارد. کسی، بی کسی ام را پر میکند.

در آن فراموش خانه ی نیستی و مرگ و تاریکی و وحشت، یار تماشاگری دارم، که یاد و وجود و حیات و روشنی را در رگهایم تزریق میکند. حتی گاهی سلام اش میکنم. گاهی از او خجالت می کشم. گاهی از او چشم می زنم. مواظب اعمال و رفتار و افکار و حرکات خویش ام. گاهی در آن قبر تنها، خودم را برایش لوس میکنم. از این که می بینم از من راضی است، از کارم خوشش آمده است، به خودم میبالم، کیف میکنم، خودخواهی ام اشباع میشود، سرفراز و مغرور و قوی و روشن و خوب!

چه میگویم؟! دنیایی دیگر، ماوراء الطبیعه، باکلماتی دیگر و رازها و نیازها و خوبی ها و خوشی های دیگر.

ولی من شکست نمی خورم.

اگر تنها ترینِ تنها شوم، بازهم خدا هست. او جانشین همه نداشتن ها است. نفرین ها و آفرین ها بی ثمر است.

اگر تمامی خلق، گرگهای هار شوند؛ و از آسمان، هول و کینه بر سرم بارد، تو مهربانِ جاویدانِ آسیب ناپذیرِ من هستی.

ای پناهگاه ابدی! تو می- توانی جانشین همه ی بی پناهی ها شوی...

 "دکتر علی شریعتی"